Zupełnie inna beczka

2010-08-10T22:06:00.000+01:00

Ten prosty programi pozwala szybko i bezboleśnie ściągać cały gąszcz plików z rapidshare i temu podobnych stron. W Ubuntu jest dostępny w repozytoriach Universe, natomiast ogólnie można go ściągnąć ze strony projektu: code.google.com/p/slimrat. Aha -- jeszcze mała uwaga. W moim przypadku wersja GUI nie zadziałała dobrze. Być może już to poprawili, bo używam wersję z repozytorium Universe, a nie latest greatest... W każdym razie najprostszym sposobem użycia jest zrobienie sobie pliku tekstowego z linkami do plików (jeden link w linijce), a następnie wywołanie tool'a z command line:

slimrat --list lista-plikow.txt --to /katalog/docelowy/download

I śmiga jak złoto! ;)

Peter Gabriel vs. Robert Gawliński

2010-05-24T06:39:00.010+01:00

Nie śledzę na bieżąco wyczynów muzycznych naszej rodzimej sceny i dopiero niedawno wpadł mi w ucho singiel Gawlińskiego z jego najnowszej płyty. W Wikipedii piszą, że premiera miała miejsce już w styczniu 2010. Utwór jest ciekawy, niemniej jednak od razu zaskoczyło mnie ogromne podobieństwo do utworu Petera Gabriela (i ZTCW innych wykonawców), który ukazał się na kompilacji Big Blue Ball, zatytułowanego "Exit through you". Materiał do BBB powstał w latach 90-tych, a ukazał się w 2008 roku, dlatego można przypuszczać, że to Robertowi gdzieś w głowie ten kawałek biegał, kiedy komponował "Grzeszników".

Proponuje przekonać się osobiście:

Big Blue Ball - Exit Through You

Robert Gawliński - Grzesznicy

Czyż nie należałoby określić to mianem plagiatu? Nie wiem, ale podobieństwo uderzające.

Więcej na temat projektu BBB do poczytania w Wikipedii.

:D

2010-01-27T00:56:00.002+01:00

:D, originally uploaded by Karolina Sztaba.

Yup! That's Ada, my youngest. She is simply lovely as you can see... And laughs a lot as well!

Another fantastic shot from my lil' sister.

Ups. Jakoś mi się po angielskiemu nie wiedzieć czemu... Polecam google translator ;)

little Katie

2009-08-30T17:50:00.001+01:00

little Katie, originally uploaded by Karolina Sztaba.

Moja mała Kasia. Fotka strzelona przez Karolinę - moją "foto" siostrę ;)

Gratulacje, Ma pan córkę!

2009-02-11T00:02:00.005+01:00

Tak właśnie to mniej więcej leci. Mała jest dosyć spora (3.8kg) i od strzału przyssała się do mamusi :D

Dodam, że wszyscy czują się świetnie i odpoczywają już po długiej i trudnej drodze :)

(fotki siem pojawiom ;) )

Hm...

2009-02-03T02:00:00.000+01:00

No nic... czekamy, czekamy...

Rick Wright

2008-09-19T22:51:00.005+01:00

Smutna wiadomość. Rick odszedł... Jego muzyka na szczęście może nadal rozbrzmiewać i zachwycać. Pewnie teraz ma swój great gig in the sky...

Dzięki Rick. Szkoda, że nie udało się spotkać w Gdańsku...

Public Domain

2008-07-03T13:28:00.013+01:00

Tak. Znów to Jamendo... Tym razem chciałbym polecić Wam przesłuchanie pewnego albumu, który mnie wręcz urzekł swoją głębią. Chodzi o album "Public Domain" grupy Try^d. Na wstępie deklarują, że tworzą muzykę w oparciu o kawałki innej muzy, audycji radiowych itp... Po prostu sample. Przynajmniej tak twierdzą na wstępnej ścieżce ("Intro"). "Czy sampling to kradzież?", i temu podobne teksty się pojawiają. BTW. Dla niewtajemniczonych polecam film dokumentalny Good Copy Bad Copy.

Wracając do albumu... Doszukałem się tutaj wielu charakterystycznych brzmień. Jest sporo Depechowskich klimatów ("I see", "My Piano Sings", "The Rising", i pewnie inne), pojawiają się klimaty a'la Cocteau Twins ("Star Guide"). Z innych skojarzeń: Enigma (w "The Final Rewind"), Muse, Sarah Mclachlan (w "Our Lives Change" i "Witness"), kawałek "Seduction" trąci Radiohead trochę. Mam nawet wrażenie, że pojawiła się sama Tori (w "My Piano Sings"). Oczywiście, to tylko skojarzenia i wydaje mi się, że piosenki same w sobie są bardzo oryginalne. Jest naprawdę sporo utworów na tym albumie wartych uwagi. I co więcej, można tego słuchać częściej niż jeden raz, co niestety w przypadku niektórych albumów z Jamendo jest nieuniknione...

Zresztą, nie ma sensu się rozpisywać - najlepiej posłuchać samemu. Dodam tylko, że warto dać mu trochę czasu, bo za pierwszym razem może się nie wstrzelić. Potem trudno odstawić ;)

Do tematu Jamnendo pewnie jeszcze niejednokrotnie wrócę... :D

Wrzutka z Jamendo

2007-05-18T09:42:00.001+01:00

Jak zapewne wielu słyszało (albo i nie), istnieją sobie takie serwisy na których można posłuchać i ściągnąć muzykę zupełnie za darmo i to z przyzwoleniem i błogosławieństwem autorów tej muzyki.

Jednym z takich serwisów jest Jamendo. Trzeba się co prawda trochę pomęczyć, żeby coś znaleźć, ale warto. Jest tam sporo perełek. I chociaż daje się we znaki jakość nagrań i sprzętu na którym to robiono, to mimo wszystko nie jest źle. Niedawno udało mi się odkryć coś ciekawego, tylko niestety jakość bardzo kiepska. Płyta zrobiona na syntezatorze. Gdyby ktoś to zrobił z orkiestrą i pro-brzmieniem, to myślę, że byłoby naprawdę nieźle. Szczególnie fajne kawałki to Tokyo i Lot wielorybów. Reszta też spoko, tylko jak mówię: trzeba to nagrać na normalnych instrumentach :)

Można także znaleźć sporo płyt demonstracyjnych profesjonalnych kapeli. Polecam między innymi zespół z Polski o nazwie Root. Gdzieś już się pojawili chyba, nie wiem czy nie w radiowej Trójce.

Zresztą wszystkie moje ulubione płyty można przejrzeć wchodząc na poniższy link. Pewnie to tylko czubek góry lodowej, no i indywidualne gusta, ale polecam, jeżeli komuś się nie chce szukać. Jest trochę elektroniki, indie, małe skrzywienie ku klasyce. Warto też spróbować, żeby się nie zrazić początkami z Jamendo. Swoją drogą ich interfejs wydaje mi się trochę skomplikowany i czasem nie wiadomo gdzie szukać jakiejś funkcji, albo czy w ogóle taka funkcja jest (np. można dodać album do ulubionych, ale nie można dodać artysty do ulubionych -- bez sensu...).

Ubuntu. Kontrola wersji plików konfiguracyjnych.

2007-04-29T13:18:00.000+01:00

W poprzednim poście wrzuciłem info na temat odtwarzania systemu, a raczej stanu zainstalowanych aplikacji w prosty sposób. Teraz trochę o kontroli wersji plików systemowych. Można to bardzo zgrabnie rozwiązać za pomocą narzędzi do kontroli wersji. Najczęściej stosuje się je do zarządzania wersjami kodu źródłowego aplikacji, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykorzystać je do kontroli zmian w plikach konfiguracyjnych. Bardzo przystępnie zostało to opisane w tym blogu. Osobiście wprowadziłem do powyższej procedury trochę zmian pod kątem Ubuntu. Przedstawię jednak całą procedurę, żeby nie było niedomówień.

Uaktualnienie: Właśnie napotkałem o informacji na temat świetnego rozwiązania, które mogłoby zastąpić całe to How-To :) Polecam odwiedzić http://www.ext3cow.com/ i zapoznać się z przykładami użycia. Robi się ciekawie.

Po pierwsze zakładam, że wiecie coś na temat Subversion, bo tego będę używał jako narzędzia kontroli wersji. Jeżeli nie, to polecam przejrzeć książkę o Subversion. Oczywiście nie trzeba znać się na tym od podszewki, ale wystarczy podstawowa wiedza o działaniu. Drugie moje założenie -- wszystkie polecenia wykonywane są jako root. Można łatwo wejść do powłoki roota wykonując polecenie sudo -s.

Najpierw należy zainstalować Subversion:

apt-get install subversion

Potem tworzymy katalog, w którym będzie trzymana kopia robocza naszego repozytorium, czyli po prostu nasze pliki konfiguracyjne. Należy pamiętać, że system Subversion przechowuje wszystko w swoim repozytorium, a to co będzie w naszym katalogu /etc będzie tak zwaną kopią roboczą. Ja wykorzystałem istniejący już katalog /srv do tego celu:

mkdir -p /srv/config-rcs

Cały katalog config-rcs będzie znajdował się pod kontrolą wersji. Brzmi bez sensu, bo przecież chcemy mieć pod kontrolą wersji katalog /etc... Ale dzięki stworzeniu osobnego katalogu na konfigurację, można w prosty sposób zwiększyć ilość katalogów i plików wziętych pod kontrolę wersji. Należałoby go teraz skopiować, ale wtedy nie będzie to nic innego jak archiwizacja... Również nie można stworzyć linku do tego katalogu, bo Subversion to rozpozna i zapisze w repozytorium tylko sam link... Ale jest na to rada. Katalog /etc zostanie zamontowany do /srv/config-rcs/etc i po krzyku. Najlepiej będzie dodać do pliku /etc/fstab odpowiednie wpisy, żeby przy każdym starcie katalog był montowany:

# Główny katalog konfiguracyjny
/etc                        /srv/config-rcs/etc                     none    bind    0   0
# Katalog z zadaniami Cron'a
/var/spool/cron/crontabs    /srv/config-rcs/var-spool-cron-crontabs none    bind    0   0

Żeby to mogło działać muszą istnieć punkty montowania:

mkdir /srv/config-rcs/etc
mkdir /srv/config-rcs/var-spool-cron-crontabs

Teraz można już zamontować katalogi:

mount /srv/config-rcs/etc
mount /srv/config-rcs/var-spool-cron-crontabs

Żeby mieć także możliwość kontrolowania instalowanych aplikacji stworzyłem plik dpkg-selections, który jest uaktualniany przy zmianach spowodowanych instalacją, lub usunięciem pakietów.

dpkg --get-selections > /srv/config-rcs/dpkg-selections

Idealnym rozwiązaniem będzie także automatyczne aktualizowanie tego pliku przy ewentualnych instalacjach, lub deinstalacjach pakietów. Można tego dokonać poprzez dodanie odpowiedniej opcji w konfiguracji apt'a:

gedit /etc/apt/apt.conf.d/99local
# dodajemy linijkę:
DPkg::Post-Invoke {"/usr/bin/dpkg --get-selections > /srv/config-rcs/dpkg-selections || true";};

Co sprawi, że będzie to wykonywane z automatu.

Teraz ostatni krok. Stworzenie repozytorium i dodanie doń katalogu konfiguracyjnego. Sprowadza się to do wykonania następujących czynności:

Tworzymy repozytorium

svnadmin create configurations

Jeżeli jest więcej niż jeden komputer, to można stworzyć im katalogi w repozytorium

svn mkdir https://venus.space.podzone.org/svn/configurations/ubik
svn mkdir https://venus.space.podzone.org/svn/configurations/venus

Powyższy przykład dla komputerów ubik i venus. Następnie robimy checkout katalogu konfiguracyjnego do katalogu, w którym będzie jego kopia robocza.

svn checkout https://venus.space.podzone.org/svn/configurations/venus /srv/config-rcs

Teraz dodajemy pod kontrolę wersji wszystkie pliki, które się w nim znajdują (dodanie rekurencyjne)

cd /srv/config-rcs
svn add --force .

Zakończyć całość należy wrzuceniem wszystkiego do repozytorium, czyli checkin:

svn ci -m "Adding config files for venus (1st run)"

Pliki powinny znajdować się już w repozytorium. Żeby zobaczyć zmiany, które zaszły w trakcie pracy wystarczy, będąc w katalogu kontrolowanym przez Subversion, wykonać svn status. Wszystkie zmiany dodajemy do repozytorium za pomocą polecenia svn ci -m "komentarz do zmian".

Do obsługi takiego repozytorium konfiguracyjnego przydatny jest jeszcze mały skrypt, który doda nowe pliki do kopii roboczej, usunie z pod kontroli wersji nie istniejące już pliki i będzie w stanie tego dokonać w sposób *prosty*. Można także taki skrypt dodać do Cron'a i dzięki temu nawet jeżeli zapomnimy dorzucić zmiany do repozytorium, to będą one tam się regularnie pojawiać. Poniższy skrypt pobiera komentarz z pierwszego (!) argumentu wywołania z linii poleceń (trzeba użyć cudzysłowów, żeby nie wziął tylko pierwszego słowa). Jeżeli nie podamy komentarza, to wykona się z domyślnym. Jeżeli nie było żadnych zmian, to oczywiście nic się nie doda do repozytorium.

#!/bin/bash

comment=${1:-"Auto commit executed on `date`"}

cd /srv/config-rcs
svn status | grep '^\?' | awk '{printf("%s\000",$2)}' | xargs --no-run-if-empty -0 svn add
svn status | grep '^!'  | awk '{printf("%s\000",$2)}' | xargs --no-run-if-empty -0 svn rm --force

svn status
echo $comment
svn ci -m "$comment"

Właściwie to wszystko. Teraz można już tylko dodawać więcej plików, lub katalogów do kontroli wersji, modyfikować ustawienia do woli i robić co jakiś czas checkin konfiguracji (!). Nadmienię, że oprócz oczywistych zalet związanych ze śledzeniem zmian konfiguracji, jest także możliwość cofnięcia się do wcześniejszych ustawień. Aż dziw bierze, że w tak prosty sposób można to osiągnąć. Podejrzewam, że już niedługo pojawią się narzędzia graficzne dla przeciętnego Ubunciarza, które znacznie uproszczą i zautomatyzują ten proces.

Ubuntu. Szybkie prze-instalowanie systemu.

2007-04-27T21:13:00.000+01:00

Nie trudno się zorientować, że używam Linuksa. Właściwie, to używam tylko tego systemu. Wcześniej korzystałem z dystrybucji Gentoo (będzie ze cztery lata...). Jednak człowiek się starzeje i nie ma już tyle czasu na zabawy z portage'em i forum Gentoo w poszukiwaniu rozwiązania kolejnego dziwnego problemu ;)

Wsiadłem więc na Ubuntu. Wydaje mi się, że to był bardzo dobry wybór. Wszystko działa bezproblemowo. Jednak już zaczyna mi brakować niektórych funkcji dostępnych w Portage. Oczywiście jeszcze do końca wszystkiego nie rozgryzłem (daleko jeszcze do tego...), ale z tego co do tej pory rozpoznałem, to brakuje mi odpowiednika pliku world z Gentoo. Czyli czegoś, co przechowuje wszystkie wybrane (czyli zainstalowane) przeze mnie aplikacje.

Okazuje się, że jest coś takiego także w Ubuntu. I można to nawet bardzo sprytnie wykorzystać. Wiadomo, że czasem potrzebny jest szybki backup systemu. Najlepszy to taki, który po prostu zachowuje wszystkie ustawienia systemowe (/etc + lokalne katalogi + domowe katalogi), a reszta jest już na serwerach Ubuntu, więc wystarczy tylko informacja o tym co jest zainstalowane (lista aplikacji). Jeżeli chcemy także zapisać ustawienia debconf, czyli domyślne wpisy konfiguracyjne (odpowiedzi na pytania zadawane w czasie instalacji), to należy zainstalować pakiet debconf-get-selections.

Można to zrobić przez:

# debconf-get-selections > debconfsel.txt # Wpisy konfiguracji
# dpkg --get-selections "*" | grep '\binstall' > selections.txt

Teraz w powyższych plikach tekstowych jest wszystko co trzeba do instalacji. Żeby tego dokonać, należy zainstalować świeże Ubuntu, a potem:

# dselect update
# debconf-set-selections < debconfsel.txt  # Wpisy konfiguracji
# dpkg --set-selections < selections.txt
# apt-get -u dselect-upgrade

Oczywiście należy pamiętać o wcześniejszym przywróceniu katalogu z źródłami (/etc/sources), a w dalszej kolejności innych zmian z całego /etc.

Metoda działa jak trzeba i świetnie nadaje się do szybkiego odzyskania systemu. Myślę, że świetnym dopełnieniem takiego podejścia byłby jakiś system, który na bieżąco śledziłby zmiany w katalogach konfiguracyjnych. Wtedy przy instalowaniu czystego systemu można by zweryfikować, jakie zmiany nas naprawdę interesują i czy jest w ogóle sens je wprowadzać. Robienie różnicy całego katalogu ma istotną wadę -- pokazuje nie tylko nasze zmiany, ale również ewentualne zmiany w dystrybucji (o ile instalujemy nowszą wersję).

Znalazłem to oczywiście gdzieś na necie. W bardzo dobrym i zwięzłym podręczniku do zarządzania pakietami w Debianie (oczywiście aplikuje się to wszystko do Ubuntu). Link jest tutaj.

Jedyne, co nie daje mi jednak spokoju, to fakt, że lista zainstalowanych aplikacji nie posiada informacji o tym, czy zostały zainstalowane jako zależności, czy explicite... Ale to już inna kwestia. Tymczasem.

Foto wrzutka (Kaśka)

2007-04-24T10:26:00.001+01:00

img_1637.jpg, originally uploaded by mr_c.

Mała Kasieńka już raczkuje :D Na tym zdjęciu jak widać już w akcji. Nic się nie skryje przed wszechobecnymi łapkami małego wędrownika!

Pakiet Dewelopera WWW

2007-02-18T22:10:00.000+01:00

Teraz trochę o mojej pracy... magisterskiej rzecz jasna... Może ktoś stwierdzi, że to ciekawe ;)

Ogólnie tematem już jestem ...hm, trochę wyczerpany, bo to już prawie rok (sic!) od momentu jak zacząłem to tworzyć. W każdym razie temat brzmi:

Proces Tworzenia Biznesowych Aplikacji Webowych z Wykorzystaniem Oprogramowania Typu Open Source

Jakkolwiek to brzmi, temat jest zaklepany i taki musi zostać. Mam już ze 4 rozdziały, w tym dwa z nich są w fazie redesignu po uwagach promotora. Temat jaki chciałem tutaj poruszyć, to kwestia ściśle związana z częścią praktyczną tej pracy, a jest nią stworzenie aplikacji, która będzie pewnego rodzaju interfejsem, ułatwiającym tworzenie aplikacji WWW. Od tworzenia koncepcji, przez projektowanie, aż do kodowania i testowania. Wszystko to za pomocą wyselekcjonowanych programów. Oczywiście, oprócz samego kodowania, nie powinno zabraknąć aplikacji do śledzenia zmian, zarządzania wymaganiami, konfiguracją i personelem. Oczywiście wszystko to na aplikacjach otwartych, których jak wiadomo nie brakuje. Gorzej natomiast przedstawia się kwestia integracji. Z pewnością nie będzie możliwe uzyskania narzędzia typu CASE, ale myślę, że pomysł ten ma kilka zalet:

Po pierwsze, wszystkie aplikacje są otwarte, co pozwoli na ich modyfikowanie i rozszerzanie na potrzeby projektu.
Po drugie, wszystkie błędy, które zostaną odkryte, można poprawić, a poprawkę wysłać do ludzi, którzy się tym programem opiekują.
I, co najważniejsze, 95% niezbędnych aplikacji otwartych już istnieje.

Pozostaje tylko siąść i napisać ;) No bez przesady - trzeba to poważnie przemyśleć przed bezmyślnym klepaniem. Myślę, że na potrzeby pracy magisterskiej, stworzę sam szkielet takiej aplikacji, a później się zobaczy. Wstępnie zakładam wykorzystanie Linuksa, jako systemu operacyjnego. Myślę, że jak ktoś chce oszczędzać, to już pewnie na całego. Poza tym w Linuksie bardzo łatwo kontrolować wszelkiego rodzaju serwery, a także można stworzyć żywą płytkę, czyli LiveCD ;) Nie wspomnę już o fakcie, że staję się on w ostatnich latach bardzo kuszącą alternatywą dla "jedynego słusznego systemu operacyjnego".

To tyle, ale pewnie pojawi się więcej na ten temat - lepiej mi potem zebrać myśli jak sobie to napisze czarno na białym (to znaczy biało na czarnym - biorąc pod uwagę obecny temat graficzny strony).

Domowy SMS Gateway

2007-02-16T20:18:00.000+01:00

W ramach relaksu i trochę z potrzeby, postanowiłem dodać do mojego domowego serwera bramkę SMS. Jak się można domyślić, zaraz pojawią się moje wypociny sprawozdawcze z przebiegu tej zabawy. Dodam, że ogólnie jest to bardzo przydatna sprawa, bo można:

Otrzymywać informację o stanie serwera na bieżąco.
Uruchamiać dowolne procesy/zdarzenia z komórki.

Oba te zastosowania dają nieograniczony wachlarz możliwości: od powiadomień o nowej poczcie, tudzież awarii modemu do neostrady (hehe), aż do informacji, że właśnie ktoś plądruje mieszkanie, albo że dym w kuchni jest już za gęsty i należałoby wezwać straż pożarną. Oczywiście trzeba to wszystko mieć podpięte do kompa, ale to jest już temat na innego posta...

Fajne, nie? :) ale do rzeczy.

Zakładam, że kompa działającego na linuksie już mamy, więc przejdźmy do sprzętu jaki będzie potrzebny.

Komórka. Najlepiej jakaś stara, zapomniana, leżąca w szufladzie komórka, która posiada już interfejs do komputera. Proponuje sprawdzić na stronie F.A.Q. projektu Gnokii listę modeli, które są przezeń wspierane. Tutaj jednak muszę nadmienić, że w wypadku niektórych modeli mogą pojawić się problemy z kabelkami. O tym później.
Kabelek. W tej kwestii jest również trochę informacji na stronie gnokii, jednak bywa, że kabelek powinien działać, a jednak nie działa... Wobec czego przed kupnem (tutaj chyba najbardziej konkurencyjne jest allegro) dobrze sprawdzić w jednym z licznych punktów handlujących gadżetami komórkowymi, czy podany na wiki gnokii kabel jest OK. W moim przypadku okazało się, że do modelu Nokia 6610 jest jakiś specjalny i postanowiłem zaoszczędzić sobie szukania i kupiłem go od ręki za trzy dychy w jakimś centrum handlowym. Morał z tego taki: masz dobry kabelek == jesteś w domu ;). Ah i jeszcze jedno. Czy można użyć infra red, lub bluetooth? Oczywiście, ale jeżeli mówimy o zastosowaniu na serwerze, to chyba jednak lepiej skorzystać z kabla...
Karta SIM, która oferuje mega tanie sms'y. W moim przypadku wybrałem Orange popa. Jest tam jakaś promocja dla maniaków smsów. Nie jest to najistotniejszy szczegół tej zabawy, ale zawsze można powalczyć o mniejsze koszty sms'a.
Hm... Głowa?

Teraz trzeba to wszystko zintegrować w, miejmy nadzieję, działającą całość...

Logujemy się na root'a:

su -

W Ubuntu trzeba inaczej, bo tam nie znamy hasła administratora:

sudo -s

Następnie Należy podpiąć posiadany kabelek. Dodam, że działam na jądrze systemu 2.6.19. Należy o tym pamiętać, jeśli kabelek nie jest wykryty, to może nie być obsługiwany przez jajko. Może też nie być skompilowany. Jeżeli jednak jest to jakaś dystrybucja w stylu Ubuntu, to nie powinno z tym być problemu. Tam na ogół wszystko jest ładnie skompilowane w modułach. Ja posiadam akurat ten kabel w wersji USB. Najpierw należy wpiąć sam kabelek (bez komórki) i wykonać polecenie

dmesg

Wysypie się trochę logów, ale najważniejsze jest na końcu. Powinniśmy widzieć coś takiego:

usbcore: registered new interface driver usbserial
drivers/usb/serial/usb-serial.c: USB Serial Driver core
drivers/usb/serial/usb-serial.c: USB Serial support registered for ark3116
ark3116 1-3:1.0: ark3116 converter detected
usb 1-3: ark3116 converter now attached to ttyUSB0
usbcore: registered new interface driver ark3116

Co tutaj można odczytać? Widać, że Linux zorientował się, że posiada sterownik do urządzenia usbserial, a konkretnie ark3116. Po czym przypisał do niego plik urządzenia /dev/ttyUSB0. To samo się tyczy urządzeń typu Irda, czyli portów podczerwieni. Powinny one zostać wykryte w momencie podłączenia, a informacja o wykorzystywanym porcie komunikacyjnym pojawi się w logu po wykonaniu tej samej komendy.

Jeżeli posiadamy kabel typu rs232 (comm), to niczego nie zobaczymy po podłączeniu, bo nie ma tam żadnej logiki. Należy posłużyć się istniejącym już urządzeniem ttyS[numer]. A sprawdzić to można na ogół w ten sposób:

dmesg | grep tty

U mnie są dwa porty rs232:

serial8250: ttyS0 at I/O 0x3f8 (irq = 4) is a 16550A
serial8250: ttyS1 at I/O 0x2f8 (irq = 3) is a 16550A

Może być problem z rozróżnieniem, jeśli są dwa porty COMM. W takim przypadku polecam instrukcje do płyty głównej, lub dokładne oględziny tych portów w poszukiwaniu oznaczeń. Na ogół COMM1 == ttyS0, COMM2 == ttyS1, itp. Ale głowy sobie nie dam uciąć, że nie będzie na odwrót :).

Informacja o porcie posłuży do skonfigurowania programu wysyłającego smsy. A jest nim program gnokii. W szczególności chodzi o smsd, czyli demon sms. Programik ten w niektórych dystrybucjach jest instalowany razem z gnokii, a gdzie indziej trzeba go osobno zainstalować. W gentoo należało dodać kilka USE flags, żeby się zainstalował (polecam wszystkie, bo tak naprawdę chodzi o moduły/programy). W przypadku Ubuntu, wystarczy zainstalować gnokii-smsd oraz wybrany front-end bazy danych (gnokii-smsd-mysql lub/i gnokii-smsd-postgresql). Po zainstalowaniu, warto zmienić konfigurację w pliku /etc/gnokiirc (dla wszystkich użytkowników, chyba tak jest najwygodniej...). Mój plik, po usunięciu komentarzy wygląda tak:

[global]
port = /dev/ttyUSB0
model = 6510
initlength = default
connection = serial
use_locking = yes
serial_baudrate = 19200
# Tutaj trzeba bylo zwiekszyc timeout
# Dla wiekszych wiadomosci program konczyl
# za wczesnie...
smsc_timeout = 30
[gnokiid]
bindir = /usr/sbin/
[connect_script]
TELEPHONE = 12345678
[disconnect_script]
[logging]
debug = off
rlpdebug = off
xdebug = off

Najważniejsze pola to port, gdzie należy podać nazwę urządzenia tty, które będzie się komunikować z komórką (uzyskane wcześniej) oraz model. Model, to raczej klasa komórek, która obejmuje więcej modeli. Szczegółowe informacje można znaleźć na stronie gnokii. Jak już znajdziemy właściwy model, wpisujemy go i zapisujemy plik.

Teraz należy podpiąć telefon i uruchomić funkcje identyfikującą programu gnokii:

gnokii --identify

i za chwilę powinniśmy otrzymać coś takiego na ekranie:

GNOKII Version 0.6.14
IMEI         : XXXXXXXXXXXXXXX
Manufacturer : Nokia
Model        : 6100
Product name : NPL-2
Revision     : V 05.80

Oczywiście zamiast znaków X powinien być normalny numer :). Jeżeli w tym momencie program wisi, to warto poczekać... Może zadziała... Jak po jakimś czasie zdechnie i wypluje błąd, to znaczy, że jest kicha... W tym momencie warto zwiększyć poziom logowania. Zmieniamy na on wszystkie opcje w sekcji 'logging' w pliku konfiguracyjnym i sprawdzamy co się pojawi. Tutaj ciężko mi się wypowiadać, bo jeśli chodzi o mnie, to jak to się mówi: "u mnie działa"... Jeżeli używamy portu COMM, to można spróbować przepiąć się do drugiego, lub spróbować wykorzystać drugi plik urządzenia (ttyS0 -> ttyS1). Niestety na ogól może to oznaczać problem z kablem. W ostateczności można przejść na korzystanie z podczerwieni, ale nie wiem jak będzie wtedy z inicjowaniem połączenia (w nokiach jak mi się zdaje potrzeba ręcznego uaktywnienia odbioru przez podczerwień).

Jeżeli wszystko pójdzie jak należy można spróbować wysłać testowego smsa:

echo "And now for something completely different..." | gnokii --sendsms +48503XXXXXX

powinno się pojawić

GNOKII Version 0.6.14
Send succeeded!

no i oczywiście sms powinien znaleźć się w skrzynce odbiorczej wskazanego telefonu :).

Teraz konfiguracja smsd. Zaletą smsd jest fakt, że smsy wysyłane są po umieszczeniu ich w bazie danych. Smsd sprawdza periodycznie bazę i wysyła wiadomości wrzucone do tablicy 'outbox'. Jednocześnie wszystkie przychodzące wiadomości lądują w tablicy 'inbox'. Wobec tego nie trzeba się martwić, że kilku użytkowników (tudzież skryptów) zacznie sobie przeszkadzać w momencie, gdy każdy będzie chciał wysłać smsa z tej samej komórki.

Najpierw musimy stworzyć bazę danych. Do tego celu najlepiej użyć plik sql załączony do smsd. Ja takiego nie znalazłem w gentoo. Korzystam z mysql, więc po prostu wykorzystałem wyszukiwarkę kodu, żeby znaleźć ten plik (tutaj jest zapytanie, które powinno znaleźć aktualny skrypt sql). Dla wersji 0.6.14 wygląda on tak:

CREATE TABLE inbox (
     id int(10) unsigned NOT NULL auto_increment,
     number varchar(20) NOT NULL default '',
     smsdate datetime NOT NULL default '0000-00-00 00:00:00',
     insertdate timestamp(14) NOT NULL,
     text varchar(160) default NULL,
     phone tinyint(4),
     processed tinyint(4) NOT NULL default '0',
     PRIMARY KEY  (id)
) TYPE=MyISAM;

CREATE TABLE outbox (
     id int(10) unsigned NOT NULL auto_increment,
     number varchar(20) NOT NULL default '',
     processed_date timestamp(14) NOT NULL,
     insertdate timestamp(14) NOT NULL,
     text varchar(160) default NULL,
     phone tinyint(4),
     processed tinyint(4) NOT NULL default '0',
     error tinyint(4) NOT NULL default '-1',
     dreport tinyint(4) NOT NULL default '0',
     not_before time NOT NULL default '00:00:00',
     not_after time  NOT NULL default '23:59:59',
     PRIMARY KEY  (id)
) TYPE=MyISAM;

Następnie można dodać użytkownika sms, który będzie z tej bazy korzystał:

CREATE USER 'sms'@'localhost' IDENTIFIED BY 'password';
GRANT SELECT , INSERT , UPDATE , DELETE ON `sms` . * TO 'sms'@'localhost';

Baza danych jest już przygotowana. Dokładne zastosowanie pól jest opisane w podręczniku do smsd (man smsd). Korzystając również z mana, należy uruchomić smsd:

smsd --user sms --password password --db sms --host localhost --module mysql --logfile /var/log/smsd --inbox IN

i już można oglądać przychodzące smsy w bazie danych, ewentualnie wrzucać do inboxa smsy do wysyłki. Jeszcze tylko trzeba to opakwać w jakiś ładny skrypt startowy. Można w łatwy sposób stworzyć bramkę www w oparciu o PHP, gdzie mysql to raczej codzienność :). Również Perl i masa innych języków posiada wsparcie Mysql, więc możliwości są praktycznie nieograniczone.

Miłej zabawy. B.

P.S. Jeszcze drobna uwaga. Istnieje aplikacja gammu, która jest bardziej wypasiona od gnokii. Jednak w moim przypadku po ciężkich próbach nie udało mi się uruchomić na niej mojej komórki. Jednak jęsli macie problemy z gnokii, to warto spróbować -- może na gammu ruszy. Jednak zdecydowanym minusem (IMHO) jest nieco chaotyczna dokumentacja na stronie wiki tej aplikacji.

Zaległości

2007-02-10T20:22:00.000+01:00

No więc to jest mój blog... Hehe, opór mój nie miał końca, ale stwierdziłem, że może nadszedł moment, w którym wejdę w ten blogerski klimat starej nowomody internetowej, dla której nie miałem za grosz zrozumienia i... zacznę sobie po cichutku blogować.

Mówiąc zaległości (w tytule) mam na myśli fakt, że przecież mogłem już wcześniej otworzyć ten biznes. A konkretnie w momencie, w którym pojawiła się w naszym życiu mała Kasieńka. Ale jak to mówią, lepiej późno niż wcale... Mała przyszła na świat 11 czerwca 2006, a teraz ma już ponad 8 miesięcy. Zdjęć ma już chyba z kilka tysięcy (tych wywołanych trochę mniej, heh). Oczywiście nie ma sobie równych pod względem "urodziwości". Żeby nie być gołosłownym, dołączyłem do wpisu foty. W stopce jest link do całego albumu :D

From The Family

To chyba tyle... na dziś. Wracam do pracy (tak, tak... jeszcze piszę, tę %$#%$%# pracę...). Do zobaczenia, wkrótce.